Tilte: Priesthood
Year of creation: 2016
Technique: acrylic on canvas
Size: 70 x 70 cm

SOLD

🇬🇧 Priesthood

The painting Priesthood depicts a compact group of figures resembling priests gathered over an unseen body. Their silhouettes rise from a heavy black mass that can be read both as a ritual platform, an operating table, or a place of execution. The viewer’s point of view is positioned lower – exactly where the body beneath them might lie, subjected to ritual, judgement, or procedure.

The figures form a unified hierarchical structure. Stripped of individual features, they function as a collective organ of authority. Rabbit heads replace human faces, removing personality and moral accountability. Smooth, elongated forms and red eyes suggest vigilance devoid of empathy – presence without compassion, observation without relation.

Clerical collars clearly identify these figures as priests. They function as signs of office rather than faith, of role rather than conscience. Combined with the absence of individual facial traits, they indicate total submission to function. Priesthood is presented here not as a calling, but as a mechanism – a set of gestures, positions, and symbols performed collectively, without space for doubt or dissent.

The arrangement of bodies and the forward-leaning posture evoke both a liturgical ritual and a medical procedure. In both cases, the same power relationship is present: someone lies motionless, while those endowed with authority, knowledge, and the right to act stand above. It remains unclear whether the scene concerns healing, judgement, or elimination. This ambiguity intensifies the tension and deprives the viewer of interpretive comfort.

In this work, surrealism does not serve to distort reality, but to expose its underlying logic. It is an example of dark surrealism, in which violence does not manifest through a dramatic gesture, but persists within the structure of the scene itself. As dystopian art, Priesthood does not accuse directly – it presents a world in which authority consistently stands above the body, and ritual effectively conceals the act of violence.

There is no prayer or compassion here. There is concentration, discipline, and readiness to take the next step. It is a vision of a reality in which priesthood becomes an instrument of the system, and the victim remains unseen – present only through the position they occupy beneath those who stand above.

🇵🇱 Kapłaństwo

Obraz Kapłaństwo ukazuje zwartą grupę postaci przypominających zgromadzenie księży pochylonych nad niewidocznym ciałem. Ich sylwetki wyrastają z ciężkiej, czarnej masy, którą można odczytać zarówno jako podest rytualny, stół operacyjny, jak i miejsce egzekucji. Punkt widzenia widza znajduje się niżej – dokładnie tam, gdzie mógłby leżeć ten, nad którym sprawowany jest rytuał, osąd lub procedura.

Postacie tworzą jednolity układ hierarchiczny. Pozbawione indywidualnych cech, działają jak zbiorowy organ władzy. Królicze głowy zastępują ludzkie twarze, odbierając im osobowość i odpowiedzialność moralną. Gładkie, wydłużone formy oraz czerwone oczy sugerują czuwanie pozbawione empatii – obecność bez współczucia, obserwację bez relacji.

Koloratki jednoznacznie identyfikują te postacie jako księży. Funkcjonują jako znaki urzędu, nie wiary; roli, nie sumienia. W połączeniu z brakiem indywidualnych rysów twarzy wskazują na całkowite podporządkowanie funkcji. Kapłaństwo zostaje tu przedstawione nie jako powołanie, lecz jako mechanizm – zestaw gestów, pozycji i symboli wykonywanych zbiorowo, bez miejsca na wątpliwość czy sprzeciw.

Układ ciał oraz nachylone sylwetki przywodzą na myśl zarówno liturgiczny rytuał, jak i medyczną procedurę. W obu przypadkach obecna jest ta sama relacja władzy: ktoś leży nieruchomo, a nad nim stoją ci, którzy posiadają autorytet, wiedzę i prawo do działania. Nie wiadomo, czy scena dotyczy uzdrowienia, osądu czy eliminacji. Ta niejednoznaczność potęguje napięcie i odbiera widzowi komfort jednoznacznej interpretacji.

W tym obrazie surrealizm nie służy deformacji rzeczywistości, lecz jej obnażeniu. To przykład mrocznego surrealizmu, w którym przemoc nie przejawia się w dramatycznym geście, lecz trwa w samej strukturze sceny. Jako sztuka dystopijna, Kapłaństwo nie oskarża wprost – pokazuje świat, w którym autorytet konsekwentnie stoi ponad ciałem, a rytuał skutecznie maskuje akt przemocy.

Nie ma tu modlitwy ani współczucia. Jest skupienie, dyscyplina i gotowość do wykonania kolejnego kroku. To wizja rzeczywistości, w której kapłaństwo staje się narzędziem systemu, a ofiara pozostaje niewidoczna – obecna jedynie poprzez pozycję, jaką zajmuje pod tymi, którzy nad nią stoją.

🇮🇹 Sacerdozio

Il dipinto Sacerdozio raffigura un gruppo compatto di figure simili a sacerdoti, raccolti sopra un corpo invisibile. Le loro sagome emergono da una massa nera e pesante, leggibile sia come piattaforma rituale, sia come tavolo operatorio o luogo di esecuzione. Il punto di vista dello spettatore è più basso – esattamente là dove potrebbe trovarsi il corpo sottoposto al rito, al giudizio o alla procedura.

Le figure formano una struttura gerarchica unitaria. Private di caratteristiche individuali, agiscono come un organo collettivo di potere. Le teste di coniglio sostituiscono i volti umani, annullando personalità e responsabilità morale. Le forme lisce e allungate e gli occhi rossi suggeriscono una vigilanza priva di empatia – una presenza senza compassione, uno sguardo senza relazione.

Le collarette clericali identificano chiaramente queste figure come sacerdoti. Funzionano come segni di ufficio piuttosto che di fede, di ruolo piuttosto che di coscienza. Unite all’assenza di tratti individuali, indicano una totale sottomissione alla funzione. Il sacerdozio non appare come vocazione, ma come meccanismo – un insieme di gesti, posture e simboli eseguiti collettivamente, senza spazio per il dubbio o la dissidenza.

La disposizione dei corpi e le posture inclinate evocano sia il rituale liturgico sia la procedura medica. In entrambi i casi, la relazione di potere è la stessa: qualcuno giace immobile mentre sopra di lui stanno coloro che detengono autorità, sapere e diritto di agire. Non è chiaro se la scena riguardi guarigione, giudizio o eliminazione. Questa ambiguità intensifica la tensione e priva lo spettatore di conforto interpretativo.

In quest’opera il surrealismo non deforma la realtà, ma ne rivela la logica sottostante. È un esempio di surrealismo oscuro, in cui la violenza non si manifesta attraverso un gesto drammatico, ma persiste nella struttura stessa della scena. Come arte distopica, Sacerdozio non accusa direttamente – mostra un mondo in cui l’autorità si colloca costantemente sopra il corpo e il rituale maschera efficacemente l’atto di violenza.

Non vi sono preghiera né compassione. Vi sono concentrazione, disciplina e prontezza a compiere il passo successivo. È la visione di una realtà in cui il sacerdozio diventa uno strumento del sistema e la vittima rimane invisibile – presente solo attraverso la posizione che occupa sotto coloro che stanno in piedi sopra di lei.

🇯🇵 聖職

絵画《聖職》は、見えない身体の上に集まる司祭のような人物たちを描いている。彼らの姿は重く黒い塊の中から立ち上がり、その場所は儀式の台座、手術台、あるいは処刑の場として読むことができる。鑑賞者の視点は低く設定され、儀式や裁き、処置を受ける側の位置に置かれている。

人物たちは統一された階層構造を形成している。個性を失い、権威の集合体として機能する。ウサギの頭部は人間の顔に取って代わり、人格と道徳的責任を消去する。滑らかで細長い形態と赤い目は、共感を欠いた監視を示している。

司祭のコラレットは、彼らが聖職者であることを明確に示す。それは信仰ではなく役職の印であり、良心ではなく役割の象徴である。個人的特徴の欠如と相まって、完全な機能への従属を示している。ここで描かれる聖職は召命ではなく、疑問や抵抗を許さない集団的な仕組みである。

身体の配置と前かがみの姿勢は、典礼的儀式と医療行為の両方を想起させる。どちらにおいても同じ権力関係が存在する。すなわち、誰かが動かず横たわり、その上に権限と知識、行為の正当性を持つ者たちが立つ。場面が治癒なのか、裁きなのか、排除なのかは明確ではない。この曖昧さが緊張を生み、解釈の安定を拒む。

本作においてシュルレアリスムは現実を歪めるのではなく、その内在する論理を露わにする。これは、暴力が劇的な行為としてではなく、場面の構造そのものに内包されるダーク・シュルレアリスムである。ディストピア芸術としての《聖職》は直接的な告発を行わず、権威が常に身体の上に位置し、儀式が暴力を覆い隠す世界を提示する。

ここには祈りも慈悲も存在しない。あるのは集中、規律、そして次の段階へ進む準備だけである。それは、聖職が制度の道具となり、犠牲者が姿を見せないまま、上に立つ者たちの下に位置づけられる現実の像である。

🇨🇳 圣职

绘画《圣职》描绘了一组类似神职人员的人物，聚集在一个不可见的身体上方。他们的形象从沉重的黑色结构中浮现，这个空间既可被理解为宗教仪式的平台，也可被视为手术台或处刑之所。观者的视角被置于较低的位置，正是接受仪式、审判或处置的那一方。

这些人物构成了一个统一的等级结构。个体特征被剥夺，他们作为权威的集体器官而存在。兔子的头部取代了人类的面孔，抹去了人格与道德责任。光滑而细长的形态与红色的眼睛暗示着一种缺乏同理心的警觉——存在，却不共情；注视，却不建立关系。

牧师的白色领口明确标识出他们的宗教身份。它象征的是职位而非信仰，是角色而非良知。结合面部个性的缺失，呈现出对功能的完全服从。在这里，圣职不被描绘为召唤，而是一种机制——一套集体执行的姿态、站位与符号，不容怀疑，也不容反抗。

身体的排列方式与前倾的姿态同时唤起宗教仪式与医疗操作的联想。在这两种情境中，权力关系始终相同：某个身体静止地躺着，而拥有权威、知识与行动正当性的人站立其上。场景究竟指向治愈、审判，还是清除，并不明确。这种不确定性加强了紧张感，也拒绝给予观者安稳的解读。

在这件作品中，超现实主义并非用来扭曲现实，而是揭示其内在逻辑。这是一种黑暗的超现实主义，暴力并不通过戏剧化的动作呈现，而是嵌入在场景的结构之中。作为反乌托邦艺术，《圣职》并不直接控诉，而是展示一个权威始终凌驾于身体之上、仪式有效掩盖暴力行为的世界。

这里没有祈祷，也没有怜悯。只有专注、纪律，以及迈出下一步的准备。这是一幅现实的图景：圣职成为制度的工具，而受害者始终不可见——仅通过其在站立者之下所处的位置而存在。