Eugenics Series is a body of paintings situated within surrealist and dystopian art, where violence is not portrayed as eruption, but as procedure. Operating through the visual language of dark surrealism and the bizarre, the series depicts a world governed by eugenic order – a system in which death, elimination, and selection function as structural components rather than moral ruptures.
Executions, eliminated bodies, and maternal figures holding dead children appear without spectacle or emotional escalation. Violence is presented as consequence, not event. What is shown always exists after the decision has already been made.
Human figures bearing rabbit heads function as a standardized image of the stripped subject. The rabbit – a laboratory organism, reproducible and replaceable – displaces the human face, removing any claim to individual narrative. The body no longer expresses experience. The body becomes outcome.
The series is informed by the British television series Utopia, where eugenic logic is framed not as overt oppression, but as rational necessity disguised as care and foresight. The unease emerges not from brutality itself, but from its calm inevitability.
Positioned within dystopian art and contemporary surrealism, Eugenics Series examines the moment when life becomes subordinate to systems of selection and utility. Motherhood, execution, child death, and elimination are not treated as singular tragedies, but as elements within a controlled population framework.
The paintings refuse commentary or moral judgment. Their restraint produces unease. In this world there are no heroes, no martyrs – only bodies after procedure, bodies after decision, bodies after selection.
Through surreal deformation and bizarre aesthetics, the series exposes a system in which violence ceases to be exceptional and becomes normative – a visual record of a world where eugenics functions not as ideology, but as method.
🇵🇱 Eugenika: obrazy surrealistyczne i dystopijne – świat wizualny inspirowany „Utopią”
Eugenics Series to cykl obrazów z obszaru sztuki surrealistycznej i sztuki dystopijnej, w którym przemoc nie jest przedstawiona jako akt gwałtowny, lecz jako procedura. Seria operuje językiem sztuki osobliwej oraz mrocznego surrealizmu, ukazując świat podporządkowany eugenicznemu porządkowi, gdzie śmierć, eliminacja i selekcja są elementami systemu, a nie wyjątkami.
Obrazy przedstawiają egzekucje, ciała poddane eliminacji oraz postacie matek trzymających martwe dzieci – sceny pozbawione patosu i narracyjnego dramatyzmu. Przemoc pojawia się tu jako rezultat decyzji podjętej wcześniej, poza obrazem. To, co zostaje pokazane, zawsze znajduje się po fakcie.
Ludzkie postacie z głowami królików funkcjonują jako wizualny standard zdegradowanego podmiotu. Królik – organizm laboratoryjny, rozmnażalny i zastępowalny – zastępuje ludzką twarz, odbierając jej prawo do indywidualnej historii. Ciało nie wyraża już doświadczenia. Ciało jest wynikiem.
Seria czerpie inspirację z brytyjskiego serialu Utopia, w którym idee eugeniczne przedstawione są nie jako jawna tyrania, lecz jako logiczna konieczność ukryta pod językiem troski, racjonalności i przyszłego dobra. Największy niepokój nie rodzi się tu z samej przemocy, lecz z jej spokojnej nieuchronności.
Funkcjonując w obszarze sztuki dystopijnej i współczesnego surrealizmu, Eugenics Series bada moment, w którym życie zostaje podporządkowane mechanizmom selekcji i użyteczności. Macierzyństwo, śmierć dziecka, egzekucja oraz eliminacja nie są tu wydarzeniami jednostkowymi, lecz elementami systemowego zarządzania populacją.
Obrazy nie komentują ani nie oceniają. Ich siła polega na odmowie emocjonalnego nadmiaru. W tym świecie nie istnieją ofiary ani bohaterowie – istnieją jedynie ciała po decyzji, ciała po procedurze, ciała po selekcji.
Poprzez estetykę sztuki osobliwej i surrealistycznej deformacji seria ujawnia logikę systemu, w którym przemoc przestaje być wyjątkiem, a staje się normą. To wizualny zapis porządku, w którym eugenika nie jest ideologią, lecz narzędziem organizowania przyszłości.
🇮🇹 Eugenics: dipinti surrealisti e distopici – universo visivo ispirato a “Utopia”
Eugenics Series è un ciclo di dipinti appartenente all’ambito dell’arte surrealista e dell’arte distopica, in cui la violenza non si manifesta come esplosione emotiva, ma come procedura. Attraverso il linguaggio del surrealismo oscuro e dell’arte bizzarra, la serie rappresenta un mondo regolato da un ordine eugenetico, dove morte, eliminazione e selezione sono componenti strutturali del sistema.
Esecuzioni, corpi eliminati e figure materne che stringono bambini morti vengono mostrati senza pathos né drammatizzazione narrativa. La violenza appare come risultato, mai come evento. Ciò che vediamo accade sempre dopo la decisione.
Le figure umane con teste di coniglio diventano uno standard visivo del soggetto degradato. Il coniglio – organismo da laboratorio, riproducibile e sostituibile – prende il posto del volto umano, cancellando ogni possibilità di storia individuale. Il corpo non esprime esperienza. Il corpo è un esito.
La serie trae ispirazione dal serial britannico Utopia, in cui la logica eugenetica si presenta come necessità razionale mascherata da cura e previsione. L’inquietudine nasce non dalla violenza in sé, ma dalla sua pacata inevitabilità.
Collocata nell’ambito dell’arte distopica e del surrealismo contemporaneo, Eugenics Series indaga il momento in cui la vita viene subordinata a sistemi di selezione e utilità. Maternità, morte infantile, esecuzione ed eliminazione non sono eventi isolati, ma elementi di un meccanismo di gestione della popolazione.
I dipinti non commentano né giudicano. La loro forza risiede nella sottrazione emotiva. In questo mondo non esistono vittime né eroi – esistono solo corpi dopo la procedura, corpi dopo la decisione, corpi dopo la selezione.
Attraverso la deformazione surrealista e l’estetica dell’arte bizzarra, la serie rivela un sistema in cui la violenza diventa norma, non eccezione.
🇯🇵Eugenics：シュルレアリスムとディストピアの絵画 ―「ユートピア」に着想を得た視覚世界
Eugenics Series は、シュルレアリスム美術およびディストピア美術の領域に属する絵画シリーズであり、暴力を衝動的な行為としてではなく、手続きとして提示する。暗いシュルレアリスムと異様な造形表現を用い、このシリーズは優生的秩序に支配された世界を描き出す。そこでは死、排除、選別が例外ではなく、制度の一部として存在している。
処刑、排除された身体、死んだ子どもを抱く母親の姿は、感情的誇張を排した静かな形で描かれる。暴力は出来事ではなく結果として現れる。描かれるのは、常に決定の「後」である。
ウサギの頭を持つ人間像は、主体性を奪われた存在の標準化された姿である。実験用、生殖可能、代替可能な存在であるウサギは、人間の顔を置き換え、個人の物語を消去する。身体はもはや経験を語らない。身体は結果である。
本シリーズは、英国ドラマ Utopia に見られる、合理性や未来の善の名の下に正当化される優生思想の構造から着想を得ている。恐怖は暴力そのものではなく、その静かな必然性から生まれる。
ディストピア美術と現代シュルレアリスムの文脈において、《Eugenics Series》は、生命が選別と有用性の体系に従属させられる瞬間を検証する。母性、幼児の死、処刑、排除は個人的悲劇ではなく、人口管理システムの構成要素として描かれる。
絵画は解説も評価も行わない。その抑制こそが不安を生む。この世界には英雄も犠牲者も存在しない。ただ決定後の身体、手続き後の身体、選別後の身体があるだけである。
異様な美術表現とシュルレアリスムの歪みによって、暴力が例外ではなく常態となった秩序が視覚化されている。
🇨🇳Eugenics：超现实主义与反乌托邦绘画——受《乌托邦》启发的视觉世界
Eugenics Series 是一组属于超现实主义艺术与反乌托邦艺术范畴的绘画作品。在这里，暴力不被呈现为突发事件，而是一种冷静而有序的程序。作品通过怪诞而阴暗的超现实视觉语言，描绘了一个由优生秩序统治的世界，在这个体系中，死亡、清除与筛选成为结构性的常态。
画面中出现处决、被清除的身体，以及怀抱死婴的母亲形象，却刻意回避情绪渲染与戏剧化叙事。暴力并非事件本身，而是既定决策之后的结果。观者看到的，始终是事后的状态。
长着兔子头的人类形象构成了一种被降级主体的视觉标准。作为实验对象、可繁殖且可替代的存在，兔子取代了人类的面孔，抹去了个体叙事的可能性。身体不再承载经验，身体成为结果。
该系列受到英国电视剧 Utopia 的启发，其中优生逻辑被包装为理性、关怀与未来必然性的体现。真正的不安并非来自暴力本身，而来自其平静而不可避免的执行。
在反乌托邦艺术与当代超现实主义的语境中，《Eugenics Series》探讨了生命被纳入筛选与效用机制的瞬间。母性、儿童死亡、处决与清除不再是个体悲剧，而是人口管理系统中的组成部分。
这些绘画拒绝评判与解释，其力量源于情感的克制。在这个世界里，没有英雄，也没有受害者，只有决策之后的身体、程序之后的身体、筛选之后的身体。
通过怪诞美学与超现实形态的变形，系列揭示了一个暴力成为常态而非例外的秩序——优生学在此不是意识形态，而是一种运作方法。