Małgorzata Bańkowska

utopia tasrsha malgorzata bankowska erotic fetish bdsm painting surrealist dystopian painting exploring control, trauma, and testimony
Eugenics Series: Tarsha, 2016 Małgorzata Bańkowska

Tilte: Tarsha
Year of creation: 2016
Technique: acrylic on canvas
Size: 70 x 70 cm

AVAILABLE FOR SALE

Sale contact:

Saatch Art: https://www.saatchiart.com/art/Painting-Tarsha

🇬🇧 Tarsha

If you are reading this, it means they let me go.
Not because I was innocent.
Because I was useful.

Don’t ask how long it lasted. Time didn’t work there. Procedures did.
Not feelings - parameters.
Not pain - its usefulness.

First they teach you that everything is for your own good.
Then - that good is not a category.
Finally - that the body isn’t one either.

They take things away slowly.
Not through violence, but through normality.
Thing by thing, function by function, until you no longer remember what was yours and what was only temporarily tolerated.

The worst part wasn’t the restraint.
The worst part wasn’t the subtraction.
The worst part was that I began to understand why they were doing it.

The system doesn’t need executioners.
It needs people who perform their tasks well enough.
And people like me - who survive so they can later say that “it works”.

It doesn’t.
You can only come out changed.

Don’t trust transformations that leave no scars.
Don’t trust progress that never asks for consent.
Don’t trust language that turns survival into success.

If any of this is remembered - let it be this:
it doesn’t begin with camps.
It begins with consent for someone else to decide what is disposable.

I was material.
You are not yet.

Don’t let us meet again -
on the same side of the procedure.

From the artist:

This cycle ends here.
If it is ever reopened, it will be for the same reason it began - not out of a need for continuation, but from another encounter with the same source.

For today, this is enough.

 

🇵🇱 Tarsha

Jeśli to czytasz, to znaczy, że mnie wypuścili.
Nie dlatego, że byłam niewinna.
Dlatego, że byłam użyteczna.

Nie pytaj, jak długo to trwało. Czas tam nie działał. Działały procedury.
Nie uczucia - parametry.
Nie ból - jego przydatność.

Najpierw uczą cię, że wszystko jest dla twojego dobra.
Potem - że dobro nie jest kategorią.
Na końcu - że ciało też nią nie jest.

Zabierają ci rzeczy powoli.
Nie przez przemoc, tylko przez normalność.
Rzecz po rzeczy, funkcję po funkcji, aż przestajesz pamiętać, co było twoje, a co tylko chwilowo tolerowane.

Najgorsze nie było wiązanie.
Najgorsze nie było odejmowanie.
Najgorsze było to, że zaczęłam rozumieć, dlaczego to robią.

System nie potrzebuje oprawców.
Potrzebuje ludzi, którzy wykonują swoje zadania wystarczająco dobrze.
I takich jak ja - którzy przeżyją, żeby móc powiedzieć, że „da się”.

Nie da się.
Da się tylko wyjść w zmienionej formie.

Nie wierz w transformacje, które nie zostawiają blizn.
Nie wierz w postęp, który nie pyta o zgodę.
Nie wierz w język, który zamienia przetrwanie w sukces.

Jeśli coś z tego zostanie zapamiętane - niech zostanie jedno:
to się nie zaczyna od obozów.
Zaczyna się od zgody na to, żeby ktoś inny decydował, co jest zbędne.

Ja byłam materiałem.
Ty jeszcze nie jesteś.

Nie pozwól, żebyśmy spotkali się znowu -
po tej samej stronie procedury.

Od autorki:

Ten cykl kończy się tutaj.
Jeśli kiedykolwiek zostanie otwarty ponownie, stanie się to z tego samego powodu, z którego powstał - nie z potrzeby kontynuacji, lecz z ponownego zetknięcia z tym samym źródłem.

Na dziś to wystarczy.

 

🇮🇹 Tarsha

Se stai leggendo questo, significa che mi hanno lasciata andare.
Non perché fossi innocente.
Ma perché ero utile.

Non chiedere quanto sia durato. Là il tempo non funzionava. Funzionavano le procedure.
Non i sentimenti - i parametri.
Non il dolore - la sua utilità.

Prima ti insegnano che tutto è per il tuo bene.
Poi - che il bene non è una categoria.
Infine - che nemmeno il corpo lo è.

Ti portano via le cose lentamente.
Non con la violenza, ma con la normalità.
Cosa dopo cosa, funzione dopo funzione, finché non ricordi più cosa era tuo e cosa era solo temporaneamente tollerato.

La cosa peggiore non era la costrizione.
La cosa peggiore non era la sottrazione.
La cosa peggiore è stata iniziare a capire perché lo facevano.

Il sistema non ha bisogno di carnefici.
Ha bisogno di persone che svolgano bene il loro compito.
E di persone come me - che sopravvivono per poter dire che “funziona”.

Non funziona.
Si esce solo cambiati.

Non fidarti delle trasformazioni senza cicatrici.
Non fidarti del progresso che non chiede consenso.
Non fidarti di un linguaggio che trasforma la sopravvivenza in successo.

Se qualcosa deve essere ricordato - che sia questo:
non inizia con i campi.
Inizia con il consenso a lasciare che qualcun altro decida cosa è superfluo.

Io ero materiale.
Tu non lo sei ancora.

Non permettere che ci incontriamo di nuovo -
dalla stessa parte della procedura.

Dall’autrice:

Questo ciclo si chiude qui.
Se un giorno verrà riaperto, sarà per lo stesso motivo per cui è nato - non per bisogno di continuità, ma per un nuovo incontro con la stessa fonte.

Per oggi, basta così.

 

🇯🇵 Tarsha

これを読んでいるということは、私は解放されたということだ。
無実だったからではない。
役に立ったからだ。

どれくらい続いたのかは聞かないでほしい。
あそこでは時間は機能していなかった。機能していたのは手続きだけだ。
感情ではなく - 数値。
痛みではなく - その有用性。

最初に教えられるのは、すべてがあなたのためだということ。
次に - 善はカテゴリーではないということ。
最後に - 身体もまたカテゴリーではないということ。

奪われるのは少しずつだ。
暴力ではなく、正常さによって。
物から物へ、機能から機能へ、
何が自分のもので、何が一時的に許容されていただけなのか分からなくなるまで。

最悪だったのは拘束ではない。
最悪だったのは喪失でもない。
最悪だったのは、なぜそれが行われているのか理解し始めたことだった。

システムは処刑人を必要としない。
必要なのは、十分に職務を遂行する人間だ。
そして私のように - 生き延びて「成立する」と言えてしまう者だ。

成立しない。
変えられて出てくるだけだ。

傷を残さない変容を信じるな。
同意を求めない進歩を信じるな。
生存を成功に変える言語を信じるな。

何かを覚えておくなら、これだけでいい。
それは収容所から始まらない。
他人が「不要なもの」を決めることへの同意から始まる。

私は素材だった。
あなたは、まだ違う。

同じ手続きの側で
再び出会わないことを願う。

作者より:

このサイクルはここで終わる。
もし再び開かれることがあるとすれば、それは継続のためではなく、同じ源との再接触によってだ。

今日は、これで十分だ。

 

🇨🇳 Tarsha

如果你正在读这些文字,说明他们放我出来了。
不是因为我无辜。
而是因为我有用。

不要问持续了多久。那里时间不起作用。起作用的是程序。
不是情感 - 是参数。
不是痛苦 - 是它的价值。

一开始,他们告诉你一切都是为了你好。
接着 - 告诉你“善”不是一个范畴。
最后 - 告诉你身体也不是。

他们一点一点地拿走你的东西。
不是通过暴力,而是通过正常化。
一样一样,功能一个一个,
直到你不再分得清什么是你的,什么只是被暂时允许存在。

最糟糕的不是捆绑。
最糟糕的不是剥夺。
最糟糕的是,我开始明白他们为什么这么做。

系统不需要刽子手。
它需要那些把工作完成得足够好的人。
还需要像我这样的人 - 活下来,然后说“这是可行的”。

不可行。
只能带着改变离开。

不要相信没有留下伤痕的转变。
不要相信不询问同意的进步。
不要相信把生存包装成成功的语言。

如果有什么必须被记住 - 那就是这一点:
它不是从集中营开始的。
它从同意让别人决定什么是多余的开始。

我曾是材料。
而你还不是。

不要让我们再次相遇 -
站在程序的同一侧。

作者的话:

这个系列到此结束。
如果有一天它再次被开启,那不会是出于延续的需要,而是源于再次接触同一个源头。

今天,这就够了。