Tilte: ZZSK
Year of creation: 2022
Technique: acrylic on canvas
Size: 70 x 100 cm

SOLD

🇬🇧 ZZSK

I painted this image from inside illness.
Not as an illustration of pain, but as a record of life that learned how to breathe within it.

ZZSK is not just a diagnosis to me. It is a rhythm imposed on the body. It is slowness, tension, the necessity of attentiveness. It is a place where I learned to listen to myself when speeding up was no longer possible. It is a state that takes things away, yet at the same time demands a different kind of presence.

Albert Camus wrote:
“Illness is a monastery that has its own rules, its own asceticism, its own silence, and its own inspirations.”
This quote captures exactly what this image means to me. Illness confined me to a rigorous and demanding space - but not a barren one. In the silence it brought, a new way of seeing emerged - sharper, more bodily, stripped of the illusion of control.

The two figures standing here are not symbols of weakness. They represent coexistence - of body and awareness, of limitation and strength, of pain and persistence. One sees, the other is blindfolded, yet neither is helpless. This is not a story of collapse, but of adaptation, of building stability in conditions that will never be ideal.

The body in this image is not an enemy. It is a companion - demanding, sometimes brutal, but real. Instead of fighting it, I learn to negotiate with it. Instead of correcting it, I accept its tempo. Instead of asking “why,” I ask “how do I go on.”

ZZSK is my monastery.
Not a place of punishment, but of concentration.
Not retreat, but transformation.

This image is not about illness.
It is about strength born in silence.

🇵🇱 ZZSK

Ten obraz namalowałam z wnętrza choroby.
Nie jako ilustrację bólu, ale jako zapis życia, które nauczyło się w nim oddychać.

ZZSK nie jest dla mnie wyłącznie diagnozą. Jest rytmem, który narzuca ciało. Jest powolnością, napięciem, koniecznością uważności. Jest miejscem, w którym nauczyłam się słuchać siebie wtedy, gdy nie mogłam już niczego przyspieszyć. To stan, który zabiera, ale jednocześnie wymusza inny rodzaj obecności.

Albert Camus napisał:
„Choroba jest klasztorem, który ma swoją regułę, swoją ascezę, swoją ciszę i swoje natchnienia.”
Ten cytat oddaje dokładnie to, czym jest dla mnie ten obraz. Choroba zamknęła mnie w przestrzeni surowej i wymagającej, ale nie jałowej. W ciszy, którą przyniosła, pojawił się nowy sposób widzenia - ostrzejszy, bardziej cielesny, pozbawiony iluzji kontroli.

Dwie postacie, które tu stoją, nie są symbolem słabości. Są współistnieniem - ciała i świadomości, ograniczenia i siły, tego co boli i tego co trwa. Jedna widzi, druga ma zasłonięte oczy, ale żadna nie jest bezradna. To nie jest opowieść o upadku, lecz o przystosowaniu, o budowaniu stabilności w warunkach, które nigdy nie będą idealne.

Ciało na tym obrazie nie jest wrogiem. Jest towarzyszem - wymagającym, czasem brutalnym, ale prawdziwym. Zamiast z nim walczyć, uczę się z nim negocjować. Zamiast go poprawiać, akceptuję jego tempo. Zamiast pytać „dlaczego”, pytam „jak mogę iść dalej”.

ZZSK to mój klasztor.
Nie miejsce kary, lecz koncentracji.
Nie wycofanie, lecz przemiana.

Ten obraz nie opowiada o chorobie.
Opowiada o sile, która rodzi się w ciszy.

🇮🇹 ZZSK

Ho dipinto quest’opera dall’interno della malattia.
Non come illustrazione del dolore, ma come traccia di una vita che ha imparato a respirare al suo interno.

Per me la ZZSK non è solo una diagnosi. È un ritmo imposto al corpo. È lentezza, tensione, necessità di ascolto. È il luogo in cui ho imparato ad ascoltarmi quando accelerare non era più possibile. È una condizione che sottrae, ma allo stesso tempo richiede una presenza diversa.

Albert Camus scriveva:
“La malattia è un monastero che ha la sua regola, la sua ascesi, il suo silenzio e le sue ispirazioni.”
Questa frase racchiude perfettamente il senso di quest’opera. La malattia mi ha confinata in uno spazio severo ed esigente, ma non sterile. Nel silenzio che ha portato con sé, è emerso un nuovo modo di vedere - più tagliente, più corporeo, privo dell’illusione del controllo.

Le due figure presenti non sono simboli di debolezza. Rappresentano la coesistenza tra corpo e consapevolezza, limite e forza, dolore e resistenza. Una vede, l’altra è bendata, ma nessuna è impotente. Non è un racconto di crollo, ma di adattamento.

Il corpo non è un nemico. È un compagno - esigente, talvolta brutale, ma reale. Invece di combatterlo, imparo a dialogare con lui. Invece di correggerlo, ne accetto il ritmo. Invece di chiedere “perché”, chiedo “come posso andare avanti”.

ZZSK è il mio monastero.
Non un luogo di punizione, ma di concentrazione.
Non una ritirata, ma una trasformazione.

Quest’opera non parla di malattia.
Parla di forza che nasce nel silenzio.

🇯🇵 ZZSK

私はこの作品を、病の内側から描いた。
痛みの説明としてではなく、その中で呼吸することを学んだ生の記録として。

ZZSKは、私にとって単なる診断名ではない。身体に課されるリズムであり、遅さであり、緊張であり、注意深さの必要性だ。前に進むことができなくなったとき、自分の声を聴くことを学んだ場所でもある。失わせる状態であると同時に、別の在り方を要求する状態でもある。

アルベール・カミュはこう書いた。
「病は、それ自身の規律、禁欲、沈黙、そして霊感をもつ修道院である。」
この言葉は、この作品の本質を正確に表している。病は私を厳しく、要求の多い空間に閉じ込めたが、そこは空虚ではなかった。もたらされた沈黙の中で、より鋭く、より身体的で、制御の幻想を失った新しい視点が生まれた。

ここに立つ二つの存在は、弱さの象徴ではない。共存のかたちである。身体と意識、制限と力、痛みと持続。一方は見え、もう一方は目隠しされているが、どちらも無力ではない。これは崩壊の物語ではなく、適応の物語だ。

身体は敵ではない。
厳しく、時に残酷だが、真実の伴侶だ。
私は闘う代わりに交渉することを学び、
修正する代わりに その速度を受け入れる。
「なぜ」ではなく、「どう進むか」を問う。

ZZSKは私の修道院。
罰の場所ではなく、集中の場所。
退避ではなく、変容。

この作品は病についてではない。
沈黙の中で生まれる強さについての作品だ。

🇨🇳 ZZSK

我是在疾病的内部完成这幅作品的。
不是作为痛苦的图解，而是作为 在其中学会呼吸的生命记录。

对我而言，ZZSK不仅是一种诊断。它是一种施加在身体上的节奏，是缓慢、紧张，以及必须保持觉知的状态。当我再也无法加快脚步时，正是在这里，我学会了倾听自己。这是一种剥夺的状态，但同时 迫使我进入另一种存在方式。

阿尔贝·加缪曾写道：
“疾病是一座修道院，它有自己的规章、自己的禁欲、自己的沉默，以及自己的灵感。”
这句话精准地表达了这幅作品的意义。疾病将我封闭在一个严苛而高要求的空间里，但并非荒芜之地。在它带来的沉默中，一种新的观看方式诞生了——更加锋利、更加身体化、不再依赖控制的幻觉。

画中的两个人物并非脆弱的象征，而是一种 共存状态——身体与意识、限制与力量、疼痛与持续。一个能看见，一个被遮住双眼，但两者都不无助。这不是坠落的叙事，而是 适应的过程。

身体不是敌人。
它是一个伙伴——严苛、偶尔残酷，但真实。
我不再与之对抗，而是学会协商。
不再修正，而是 接受它的节奏。
不再追问“为什么”，而是思考“如何继续”。

ZZSK是我的修道院。
不是惩罚之地，而是凝聚之所。
不是撤退，而是转化。

这幅作品并非关于疾病。
而是关于 在沉默中诞生的力量。