Tilte: Autoportrait
Year of creation: 2021
Technique: Acrylic on board
Theme: Identity, memory, inner experience
Style: Surreal Pop Art / Pop Art Fusion
Size: 50 x 70 cm

AVAILABLE FOR SALE

Sale contact:

• WhatsApp +48 507 152 281 Jacek ( PL / ENG ), 
• Facebook/Messenger
• Instagram

Saatchi Art: https://www.saatchiart.com/art/Painting-Autoportrait/

🇬🇧 Autoportrait - Surreal Pop Art

What you see did not come from a need to show myself.
It came from the need to gather myself into one piece, even though none of the fragments truly fit together.

I often feel there is too much of me at once. Thoughts tangle faster than I can name them. Emotions do not line up politely. Some scream, others pretend they are not there. So they escape sideways – through my eyes, through my hair, through my hands.

One eye looks inward. The other watches the world.
You cannot do both with just one.

Scissors are always nearby. Not as a threat. As a tool. Sometimes something has to be cut away so the rest can breathe. Hair is memory – it collects everything. The gentle things and the ones that return at night without invitation.

There is a choir living in my head. The voices do not agree. Some laugh, some are afraid, others want everything immediately. I do not fight them. It is better to draw them than to let them draw me from the inside.

The heart is not a symbol.
It is a record.

Filled with sentences that were never spoken out loud. Those that were too difficult, too fast, or too honest. I keep it close because it is the only part of me that knows exactly who I am – even when I lose track myself.

This body is not ideal.
It is real.

Stitched together with experiences, patched up, sometimes too exposed. But it is mine. Not smoothed out. Not adjusted to anyone’s taste. If something here hurts, it means it has been touched.

This self-portrait was not meant to calm me.
It was meant to stop me.

For a moment. In one place. At one point in time, when chaos and awareness looked at each other without running away. I was not searching for answers. I just wanted to see if I still recognized myself.

And I did.

 

This self-portrait is a contemporary work of surreal pop art, combining pop art aesthetics with surrealism and personal narrative. The painting explores identity, memory and emotional complexity through symbolic imagery and expressive color.

 

🇵🇱 Autoportret - Pop Art Fusion

To, co widzisz, nie powstało dlatego, że chciałam się pokazać.
Powstało, bo musiałam się zebrać w całość, choć żaden fragment nie bardzo do siebie pasował.

Zawsze mam wrażenie, że we mnie jest za dużo naraz. Myśli plączą się szybciej, niż da się je nazwać. Emocje nie ustawiają się w kolejce. Jedne krzyczą, inne udają, że ich nie ma. Dlatego wyłażą bokami – przez oczy, przez włosy, przez ręce.

Jedno oko patrzy do środka. Drugie pilnuje świata.
Nie da się robić tego jednym.

Nożyczki są zawsze w pobliżu. To nie groźba. To narzędzie. Czasem trzeba coś odciąć, żeby reszta mogła oddychać. Włosy są pamięcią – zbierają wszystko. Rzeczy miłe i takie, które wracają nocą bez zaproszenia.

W głowie mieszka chór. Głosy nie są zgodne. Jedne się śmieją, inne boją, jeszcze inne chcą wszystkiego natychmiast. Nie walczę z nimi. Lepiej je narysować, niż pozwolić, żeby rysowały mnie od środka.

Serce nie jest symbolem.
Jest zapisem.

Pełnym zdań, które nigdy nie padły na głos. Tych, które były zbyt trudne, zbyt szybkie albo zbyt szczere. Trzymam je blisko, bo to jedyna część mnie, która wie dokładnie, kim jestem – nawet jeśli ja sama czasem gubię kolejność.

To ciało nie jest idealne.
Jest prawdziwe.

Poprzyszywane doświadczeniami, łatane, czasem zbyt odsłonięte. Ale moje. Nie wygładzone. Nie poprawione pod gust. Jeśli coś tu boli – to znaczy, że było dotykane.

Ten autoportret nie miał mnie uspokoić.
Miał mnie zatrzymać.

Na chwilę. W jednym miejscu. W jednym momencie, kiedy chaos i świadomość spojrzały na siebie bez ucieczki. Nie szukałam odpowiedzi. Chciałam zobaczyć, czy jeszcze się rozpoznaję.

I rozpoznałam.

 

Ten autoportret to współczesna realizacja surrealistycznego pop artu, łącząca estetykę pop artu z surrealizmem i osobistą narracją. Obraz porusza temat tożsamości, pamięci i emocjonalnej złożoności poprzez symboliczne formy i intensywny kolor.

 

🇮🇹 Autoritratto

Quello che vedi non è nato dal desiderio di mostrarmi.
È nato dal bisogno di raccogliermi in un’unica forma, anche se nessun frammento combacia davvero con l’altro.

Ho spesso la sensazione di essere troppo, tutta insieme. I pensieri si intrecciano più velocemente di quanto io riesca a nominarli. Le emozioni non fanno la fila. Alcune urlano, altre fingono di non esistere. Così scappano di lato – attraverso gli occhi, i capelli, le mani.

Un occhio guarda dentro. L’altro controlla il mondo.
Non si possono fare entrambe le cose con uno solo.

Le forbici sono sempre lì. Non come minaccia. Come strumento. A volte bisogna tagliare qualcosa perché il resto possa respirare. I capelli sono memoria – assorbono tutto. Le cose leggere e quelle che tornano di notte senza invito.

Nella mia testa vive un coro. Le voci non sono d’accordo. Alcune ridono, altre hanno paura, altre vogliono tutto subito. Non lotto contro di loro. È meglio disegnarle che lasciare che disegnino me dall’interno.

Il cuore non è un simbolo.
È una registrazione.

Piena di frasi mai pronunciate ad alta voce. Quelle troppo difficili, troppo veloci, troppo sincere. Lo tengo vicino perché è l’unica parte di me che sa esattamente chi sono – anche quando io stessa perdo l’orientamento.

Questo corpo non è ideale.
È vero.

Ricucito con le esperienze, rattoppato, a volte troppo esposto. Ma è mio. Non levigato. Non adattato al gusto di qualcuno. Se qualcosa qui fa male, significa che è stato toccato.

Questo autoritratto non doveva calmarmi.
Doveva fermarmi.

Per un attimo. In un solo luogo. In un momento preciso, quando il caos e la consapevolezza si sono guardati senza fuggire. Non cercavo risposte. Volevo solo capire se riuscivo ancora a riconoscermi.

E mi sono riconosciuta.

 

Questo autoritratto è un’opera contemporanea di pop art surrealista, che unisce l’estetica della pop art al surrealismo e alla narrazione personale. Il dipinto esplora identità, memoria e complessità emotiva attraverso immagini simboliche e un uso espressivo del colore.

 

🇯🇵 自画像（Jigazō）

あなたが見ているものは、私を見せたくて生まれたものではない。
バラバラなままではいられなくなり、自分を一度まとめる必要があったから生まれた。

私はいつも、自分の中に多すぎるものを抱えている気がする。思考は名前をつける前に絡まり、感情は順番を守らない。叫ぶものもいれば、存在しないふりをするものもある。だから横から漏れ出す。目から、髪から、手から。

一つの目は内側を向く。もう一つは外の世界を見張る。
それを一つの目で同時に行うことはできない。

ハサミはいつも近くにある。脅しではない。道具として。何かを切り落とさなければ、残りが呼吸できない時がある。髪は記憶だ。すべてを吸い込む。優しいものも、夜に招かれず戻ってくるものも。

頭の中には合唱団がいる。声は一致しない。笑う声、怯える声、すべてを今すぐ欲しがる声。私はそれらと戦わない。内側から私を壊されるより、描いて外に出したほうがいい。

心臓は象徴ではない。
記録だ。

口に出されなかった言葉で満ちている。難しすぎた言葉、早すぎた言葉、正直すぎた言葉。私はそれを近くに置く。迷った時でも、私が誰なのかを正確に知っている唯一の部分だから。

この身体は理想的ではない。
現実だ。

経験で縫い合わされ、修復され、ときには露出しすぎている。でも私のものだ。磨かれていない。誰かの好みに合わせてもいない。ここが痛むなら、それは触れられた証拠だ。

この自画像は、私を落ち着かせるためのものではなかった。
私を止めるためのものだった。

ほんの一瞬。ひとつの場所で。混乱と意識が逃げずに見つめ合った時間。答えを探していたわけではない。ただ、まだ自分を認識できるか確かめたかった。

そして、できた。

 

この自画像は、ポップアートとシュルレアリスムを融合させた現代のシュルレアリスティック・ポップアート作品であり、個人的な物語性を含んでいる。象徴的なイメージと強い色彩表現を通して、アイデンティティ、記憶、感情の複雑さを探求している。

 

🇨🇳 自画像

你看到的并不是因为我想展示自己而诞生的。
它出现，是因为我需要把自己重新聚拢起来，尽管这些碎片从来都不完全契合。

我常常感觉自己一次性承载了太多。想法在我来得及命名之前就纠缠在一起。情绪不会排队。有的在尖叫，有的假装不存在。于是它们从侧面溢出——从眼睛，从头发，从双手。

一只眼睛向内看。另一只盯着世界。
这两件事无法用同一只眼睛完成。

剪刀总在身边。不是威胁，而是工具。有时候必须剪掉某些东西，其余部分才能呼吸。头发是记忆——它吸收一切。温柔的，以及那些在夜里不请自来的东西。

我的脑中住着一个合唱团。那些声音并不一致。有的在笑，有的在恐惧，有的想立刻得到一切。我不和它们对抗。与其被它们从内部重塑，不如把它们画出来。

心脏不是象征。
它是记录。

记录着那些从未被说出口的句子。太难的、太快的、或太真实的。我把它贴近自己，因为即使在我迷失方向时，它仍然清楚地知道我是谁。

这具身体并不完美。
但它是真实的。

被经历缝合、修补，有时过于暴露。但它是我的。没有被抛光，也没有迎合谁的审美。如果这里会痛，那说明它曾被触碰。

这幅自画像不是为了让我平静。
它是为了让我停下来。

片刻之间。在一个位置。在一个混乱与意识彼此凝视、不再逃避的时刻。我没有寻找答案。我只是想确认，我是否还能认出自己。

我认出来了。

 

这件自画像是一幅当代超现实主义波普艺术作品，将波普艺术的视觉语言与超现实主义和个人叙事相结合。作品通过象征性的形象与富有表现力的色彩，探讨身份、记忆与情感的复杂性。